fırtına da bi yolcu...

eveettt garip bi sabaha uyandım bugün.... geçtiğim günün heyecanlarımıydı bilmiyorum bunu böyle yapan...

dünkü(26.09) fırtınada hatta fırtınanın her saniyesini yaşayarak gülse mi ağlasa mı yoksa üzülse mi sevinse mi konumunda kaldım uzun süre... buna şok diyenler de oluyor genel itibari ile. önümde uçuşan çatılar yanıma devrilen ağaçların eşliğinde ölüme ramak kala kala geldim evime ki eve giren elektrik kablosuna düşmüş bi ağaç karşıladı sokağın girişinde beni.... aslında hoş görüntülerde yok değildi hani... yeşil sarı yaprakların bütün sokağı halı ettiği ufak dal parçaları ve kurşun atılıyomuş gibi yağam yağmur zerreleri... fotoğraf makinemin olmadığına içerlediğim zamanlardan biriydi o karmaşanın yaşandığı anlar...

bir bankanın önünde kalakaldım o sıralarda.. saat 14 suları ince kapişonlu bi giysinin altında şiddetle bastıran bi yağmur sırasında yolda yürümekteydim. akabinde bastıran rüzgardan belki binaların etkisiyle çok da etkilenmez iken ve bunu düşünüp niye kaçışıyor bu insanlar diye de içimden geçirirken milimlerce yakınıma düşen bir çatıyla kendime geldim. :) olayın ciddiyetinin frkında olmakla birlikte büyüklüğünü idrak edemeyen bu kişi bir anda o şok denilen halde kalakaldı saniyelerde... halbuki niye duruyorsun devam et değil mi?

akabinde o halden kurtulunca yürümeye devam ettim ve hemen sağımdan geçen tramvay yolunun da çatı düşmesi sebebiyle seferlerinin iptal olduğunu görünce tebessüm ettim niyeyse :) o sırada yağmur da hiç azımsanmayacak derecede tehditkardı. sığınak olarak girdiğim bi giyim mağazasında pantolon ve gömlek alarak çıktım... o sırada farkettim ki muhteşem bi ıslaklık ve üşüme...

hani filmlerde görüyoruz ya savaş sahneleri ağır çekimlerde ve sessiz çekilmiş bazı sahneler gelir benim aklıma bu gibi durumlarda. silik melodisiyle kaçışan insanlar ve bunların arasında olayları anlamak için bakan, etrafını gözlemleyen kahramanımız... benzer bi sahneydi...

hasılı şu ki ben aranızdayım hala :) ama bunu düşünürken de bu gibi durumlarda benden daha zor durumlarda kalan hatta artık kalmayan kişilerin varlığının olması beni biraz endişelendirdi sanki. günün anlam ve öneminin de çok yüklü olduğu bu gecede (kadir gecesi)bazı kimselerin ya da bazı olayların olma sebeplerini düşünmeye sevketti bu olay silsilesi beni...(anlatamadım ama çok karışık bi halde kalmıştım. garip bi şekilde bakar oldum etrafa ve gözüme ilişen bi çocuk ve annesi oldu. şemsiyesini düzeltmeye çalışan anne o kadar telaş içindeydi ki çareszi kalmanın ne demekliği geldi aklıma.)

ortalık biraz daha sakinlşeşince sığındığı mağazadan çıktım. yüne yürüyerek devam ettim ve yazının başında bahsaettiğim bizim sokağın halini uzaktan seçer oldum. büyük bi incir ağacı devrilmi karşısındaki kavak ağaçlarından byük büyük dallar savrulmuş köşebaşı dükkanların tabelaları ve çatı mermerleri inmişti aşağı.sokaka yaprak ve dallardan girilmez halde bizim ceviz ağacından da kopan bi kaç dal parçasını çekerek kenara girmeye çalıştım eve. girdim de. sakin bi ev vardı. zaten bütün hareketi benim bu evin. olayları idrak için baktım bu sefer balkondan.

artık daha iyiydim ve o yaprak ve falların yağmurla birleşince süper bi koku yaydığı sokağa bakakaldım bi süre...bi gülümseme....

şükürler olsun dedim en sonunda....