yaşamak

şimdi ne yazsam ki? diye başladı içimden geçenlerin bi kısmı... sıkılmak yada eglenmek değildi bunun bi diger adı... kafasını kaldırdı rüzgarlı bir gündü yaşanan. hafiften ıslak esen ılık , çok soğuk değil, ürperten bi yel değdi yüzüne. yollar ıslak havada bir karartı hissediyordu. yağmur mu yağacaktı yoksa diye sevindi. çok severdi ılık bi rüzgarda yağmuru. aslına bkarsan bişeyi sevip sevmemesi çok da önemli değildi. heyecanlıydı gereksiz bi yerde gereksiz bi şekilde. iyi olmakla ilgili çok sevimli hisleri vardı. iyi olmalıydı. sonsuzluklar yaşıyordu kendi içinde. mutlu kalmaya dair telkindeydi kendi kendine sürekli. üçüncü çoğul kişi olarak yaşadığı kendi hayatında bir üçüncü çoğul gibi yazıyordu. arada sırada bakar oldu güneşe. her sabah doğusunu izlemek sevindirir oldu artk uykusuzlgu pahasına. feda ettiklerine bakınca kendini bulamadığı için sevindi. kaybettikelri olsa da feda etmemişti kendisini hiçbir şeye. sevindi yine gülerek baktı bu sefer bir meydanda gökyüzüne. artık bek...

az evvel sivil olarak ilk kez giyindim bir ayın ardından... inanlılmaz bir özlem ve mutluluk diyebilirim. ilk fırsatta açtıgım blogumda ben yokkken yapılan yorumlara ve yazılara bakarken alttaki resmi keşke bugüne dair bi yazıda kullansaydım gibi bi düşünce geçti içimden. evet askerlik denilen şeyin diyeceğim artık :) içindeyim... hatta bir ayı devirdim bile... yemin edip asker bile oldum bugün :) ankara... oyun oynar bi şehir işte böyle. şanslı oldugumu hissettiriyor bana. hava sıcaklıgıyla bile. yarı açık bir özgürlük yaşayacağım bu hafta sonu... sonra yine bi süre yok olup sonra her haftasonu çıkıp geleceğim ankara sokaklarına. birçok şeyin başkentine.. başkenti bir asker olarak yaşamak nasıl bir duygu tam hasıl değilim aslında :) ylımaz erdoğan şiirinde pekçok şeye değinip güzel güzel hislenmiş ve aslında geriye çok bişey bırakmamış. sivil hayatında pek bulunmadığım ve asker olarak bi kışla içinde bulundugum için ankara ile tüm münasebetim aslına bakılırsa bir hava durumu raporu i...