yaşamak

... sabahın köründe, uyku nedir bilmezken yokluk ile.... elinde kalem bekliyorsan hala; GEL demek yetmez, gelme aslında... bir ayrılıkda en çok ne yakar canını insanın? neden zamanı hoyratça hüzünle dolduru karlı kış günlerinde? neden hüznüyle yaşar yitirdiklerinin başkalarının? konuşmayı özledim..... kiminle ne hakkında olursa olsun.. içimden geçen nehirler gibi aksın istiyorum ne varsa ak kara. öyle birşey olsun ki hiçbirşey kalmasın içinde. hani bi konuşma desen o olsun, hani bir gözyaşı desende o olsa... ama değil.. hiçbir dökülme azaltmıyor içimdeki seni... ne taşarsın ne biter... nedir sana birikim denen hasretim... ne yaptım da böylesi kaldın içimde? kime sorsam neyi anlatsam.. kimden sorsam? sarılmak hasretine hayalinle..... "masumiyetti ilk okunan gözlerinde. sevimli bir heyecanın arkasından gelen ilk cümle ile anlaşıldı tedirgin bir " hoşgeldin" di ilk ağzından çıkan. gelmelerin hepsi HOŞ du oysa... karşılaşınca ya da karşına birini bulunca, hiç beklenmediğin b...

aklıma gelen bütün şarkı sözlerini yazmak geçiyor içimden. aklıma getiren ne ve kim varsa silincekmiş gibi benden... hayatta ilerledikçe, zamanın geçtiğini anladığında, ilkbaharın senin için bir anlamı olduğunu anlamanın ne kadar güçlü bir ışık olduğunu anlıyor ve gitgide kendinin ve sana ait olmayan zamanının boşa harcanmasının verdiği hayıflanmayla, bir çiçek koklamak ile bir çiçeği koparmanın arasındaki farkı anlayıp; daha çok seviyorsun arıları... ve daha sonra bir ayna karşısında anlıyorsun neden bir ARI olamayacağını veya olmadığını... yaşın yirmidört, bir başkentte ve olabildiğince yeşillerin içindeyken.... yeni anlıyorum sonra "neden bir ARI değilim? ".... keşke arı olsaydım derken. çünkü; herhangi bir çeçeğin en güzel yeinden almadığım için ihtiyacımı, çalışmak doyasıya..çalışkan değilim oysa. saniyede binlerce defa çırpamıyorum kanatlarımı ne de olsa. yokken kanatlarım ve uçamıyorken hala... yapamadığım için yeryüzündeki en leziz veyararı besini. ve anlıyorum ki her...

kış ile ilgili , yağmuru içinde barındıran, her yere düşen kar tanesi kadar ortada kalmış bir his benimkisi... günün herhangi bir saatinde, herhangi bir şehrin, herhangi bir yerinde; bekleyeni olmayan, önünden yıllar geçmiş bir yol kenarı kasabasındaki, geçen arabalara el sallayarak büyümüş bir çocuk gibi hasretim o yoldan biyerlere gitmeye... oysa ki düşünde sonsuzluk biriktirmiş biriydim ben yol kenarlarında. gürül gürül akan bir nehir yok belki yanımda ya da hayalimde.. akan tek şey SENSİZLİK bu yolda.....