bir nevi varolma Deliliği.....

yazarını kimsenin bilmediği,karakterlerinin kimsenin umrunda olmadığı bir yoldur hayat. "silgisiz yazı yazmaksa" hayat kalemi sol göğsünüzün altında olmalı herzaman. ki bu yolu herkes yürür ve kimsenin farkına varılmaz, sonunda gerilere bakıldığında yaşanmışlığın. ondan sonra iki dize gelir akıllara kağkar orhan veli çevirisi;
" ağlasam sesimi duyarmısınız mısralarımda?
dokunabilirmisiniz gözyaşlarıma ellerinizle" diye...
o zaman artık sizde biliyorsunuzdur bir yerin olduğunu. evet bir yer vardır ve orada kimse duymaz sizi, hayatın aksine. yani; ağlasam sesimi duymazsınız, çünkü ben sessiz ağlarım mısralarımda...kimse dokunmadı, dokunmasında ellerime; gözlerinden sonra...
en sessiz anlarımı yaşıyorum haykırışlarımın. YAŞAMAK, sessizliğin gürültüsü kulaklarımda.en sessiz insanım şu anda, var olmanın kaygısında yazılarda...
hissetmek, dokunmak, görmek, duymak ve daha birçoğu eylem sadece, içine gül sağlanmış bir sol göğüs altında...
artık ne duyuyorum seni, ne de ağlayabiliyorum mısralarımda sana....
yazarını artık bildiğiniz bir yolum gözbebeklerinizde... dikkat edilirse!
gerçekten öyle " yol biryere gitmez; o bir durma biçimidir..." nede olsa kalplerimizde...
şimdi söyle; en çok hangi taş girdi gözlerine? ....
HKNSNTR 22.06.2006/ 00.28
Yorumlar