hayal (ET) Kuran.... gecede

tozlanmıştı KAĞKAR!.... eski bir film, eski bir klip sahnesi gibi üfleyerek elleriyle sildi tozunu...

toz kokan, nemlenmiş sayfalarında gezdi, kurşun kalemin izlerinde kalan gözleriyle....

askerliğinde tuttuğu güncelerinin ve yazıların not defteriydi bu.
gözü gördükçe katlanan gönlünde sızılar oluşuyordu...cam kenarında kendi izdüşümüyle seyrettiği İstanbul-Ankara karayolu geldi gözünün önüne, bu sisli istanbul akşamında...

bişeyler oluyor istanbula... yine kasım ayında... sisli ve içini titreten gecenin sıcaklığıyla yürüdü yollarda titreyerek... binlercesini yaşadığı hislerin oluşturduğu bir yükle sırtında....

"insan en çok ne zaman ağır hisseder kendini?" diye sordu kendine... "hayalleri sırtında birikince" dedi içindekine... tek başınalığının tadını doyasıya çıkardığı son gecelerinde, düşünür olmuştu sesizliğini... uzak kalışlarını, etrafına...

ezgiler yankılanıyor kulaklarında... hayaller hala gözlerinde... tüm bu sanallıklar alıp götürüyordu onu içine girilmesi vizesiz olan yüzlere.....

hiç bir kasım ayı kadar uzun olmamıştı bu gece... paranoyanın doruklarında kalabalık bir acıyla.... boyutlardan sıyrılmanın manasızlığını saatine bakınca anladı...
zamanın içinde yine kaybolup gitmişti yarıda kalanı... her hal ü (sinasyondu)...


içinde bilmediği bir dilin hikayeleriyle oluşmuş bir kitap gibiydi gece.... anlamak için çılgınca, sadist bir istekle baktığı tüm sayfalarında, kulağa aşina ama bilinmeyen kelimelerin yüksek sesle okunması gibi anlamsızdı bu istek oysa...

hiç anlayamacağını anladığında geceyi, ışığı yaktı hayallerinin çığlıklarıyla... yanan ışıkların içinde, kaybolmuş iki yüze merhaba... hoşgelen bişey varmıydı bilmiyordu... elinde, acı tadıyla yüzü buruşturmuş bir soda.... önünde yazısı hiç bitmemiş bir sayfa... gözünde hislerine hasret, aslında tükenmiş bir kalemle, ilk çizdiği kelime oldun gözbebeklerinde.....

Sanada Günaydın İstanbul......diye...