nisan 6-7-8.09
(askerden Kağkar a ...)
...
yağmur şiddetli olsa da, hava; serinin ötesinde olsa da, ben; sıkılmanın ötesinde patlamak üzere olsam da, güzel şeyler yok değil...
...
dışarı her çıktığımda yürüdüğüm yolun züerindeki ağaçların kokuları ile çok hoş bir hal alıyorum bugünlerde. yağmurun bereketli elleriyle beslediği yollarda toprak ile karışan, o, yağmur sonrası serin havanın kokusu... tarifi mümkün olmayan hisler vuku ettiriyor bende.
askere geldiğim günden beri kendime bişeyler katamamış olduğumu düşünüyorum. bakıyorum da, hayatımda kendimi yetersiz gördüğüm zamanlar artmaya başlıyor...
...
kaybettiğim insanları hayatımda önemli yerler koyup, biraz daha kaybetmekten vazgeçmeliyim sanırım. tutturdum bir yalnızlık gidiyorum...
benden ayrılan insanlar aslına kalırsa; benim zamanında düşünüp de yapmadığım şeyleri bana karşı yaptıkları için bende değerleri arttı. sanırım bunu sığdıramadım içime.bundan, bütün bu kayıp halim. suç varsa, yine benim yani. hak etmek değil; ancak, zamansız davranıp, düşündüklerimi yapamamış olmam. hayatta sürekli muhataplarımı düşünerek herhangi bir kazanımım olmayacağını acı tecrubelerle öğreniyorum. şimdiye kadar haklarında kendimden feragat ettiğim bütün kişiler, büyük acılara gark ettirdiler beni. hayatımdan çıkmak için bir saniye bile düşünmediler. yalnız kalmamı umursamadılar; en önemlisi, şans vermediler. düzelmesi için çaba sarfetmekten kaçmayı yeğlediler. bırakmak çünkü basitiydi... çünkü, kimse senin arkada kalmanla ilgilenmiyordu. çünkü, herkesin kendi hayatı ve hisleri önemliydi. eskiyen hislere kalan sen olsan da önemli değil, bir yenisi bulunurdu elbet...
üzülen sen olacaksın ne de olsa. üzülme CİVA m diyecektin yine aynada , kendine...
bunun devamında süreç hep aynı olacak, üzülecek ve platonik yaşayacaktım hayatımı yine. devamlı ben birilerinin ardında kalacak, arkasından bakan olacaktım. böyle de oldu... bakakalan ben oldum. sonra düşündüm; acaba benim ardımdan kimler, ne zaman, nerede, nasıl baktı? diye. niye hiçbirinin farkında olmamak için çabalar oldum? böyle birileri vardı da ben mi yok oldum?
...
üç noktalara sığmış bir yazıydım ancak... böyle de kalacağım vesselam. bitsin istemediğimden hiçbir hikayem. bitmesi için başlamayan biri olarak halim acınacak hale gelirmiş bazen, birilerinin gözünde, umurumda mı? sadece yok olmak koyuyor bana; hislerinde...
...
bir rüya gördüm yine. içinde ne olduğunu bilmediğim...kimim; nerrede, ne zaman, ne?
bir kör için kırmızı bir renk gibiyim....
hknsntr....
Yorumlar