masum bir geceyi sabahlama....

...

sabahın köründe, uyku nedir bilmezken yokluk ile....
elinde kalem bekliyorsan hala;
GEL demek yetmez, gelme aslında...
bir ayrılıkda en çok ne yakar canını insanın?
neden zamanı hoyratça hüzünle dolduru karlı kış günlerinde?
neden hüznüyle yaşar yitirdiklerinin başkalarının?
konuşmayı özledim.....

kiminle ne hakkında olursa olsun.. içimden geçen nehirler gibi aksın istiyorum ne varsa ak kara.
öyle birşey olsun ki hiçbirşey kalmasın içinde. hani bi konuşma desen o olsun, hani bir gözyaşı desende o olsa... ama değil.. hiçbir dökülme azaltmıyor içimdeki seni...

ne taşarsın ne biter... nedir sana birikim denen hasretim... ne yaptım da böylesi kaldın içimde?
kime sorsam neyi anlatsam.. kimden sorsam?

sarılmak hasretine hayalinle.....

"masumiyetti ilk okunan gözlerinde. sevimli bir heyecanın arkasından gelen ilk cümle ile anlaşıldı tedirgin bir " hoşgeldin" di ilk ağzından çıkan. gelmelerin hepsi HOŞ du oysa...

karşılaşınca ya da karşına birini bulunca, hiç beklenmediğin bir yerde, hiç olmayacağın bir saatte, masum gözlerle bakılınca yüzüne, tedirgin bir selam alınca heyecanından unutup hasretini kalınca dakikalarca o mmasum gözlerde takılıp; sarılmak için beklemenin aslında hasretinin tamamı olduğunu anlıyorsun aslında...

ve bir insana duyulan hasretin en meşakkatli yanı; onunla karşılaşabilecek olman olduğunu net olarak bilememek olur. "

bunlardı kalem elimde sabaha karşı gözlerimde beyaz kağıdın yansıması... gördüklerim tabiki birer birer harfler değildi....