temiz karanlık...


körün gözü gibi bakmak ama bilmemek.. görmemek bile değil....

karanlığın bizim için bi manasının olduğunu düşündüm. bir görme engelli için bunun bi manası olmuyor çoğu zaman.. niyer kötü anlarımızı karanlıklara teslim ederiz.. karardı gecem.. karardı yüzüm....

kapkaranlık bir yol... ve o kadar sessiz ve sakin ki; insan huzur buluyor, sanki huzura gidiyor... karanlık bana gel diyor.....

Yorumlar

Adsız dedi ki…
Bazı anlar ellerimi yüzüme kapatıp gözlerimi karanlığa teslim ederdim. Bazen, başımı yorganın altına sokup ölümün ne olduğunu çözmeye çalışırdım. Eskiden bunları yapardım, sahip olduklarımı yitirsem, görme duygumu, yaşam kaynağım canımı kaybetsem ne olurdum acaba diye düşünürdüm. Sen bu yazıyı hangi olay ve duygularla yazdın bilemiyorum ama bana bunları hissettirdin, bunları hatırlattın bana...
rebelon dedi ki…
insan gözünü kapar dünyaya.ama dünya umursamaz.dünya seni hep görecektir.korkularından ne kadar kaçmaya çalışırsan o peşinden gelmeye devam eder
Dilara TAN dedi ki…
ışıkta huzur bulduğum çok nadirdir. Geceler en "kendim" olduğum zamanlardır. Işık gerçekleri saklar, gözünüzü alır. Karanlıkta daha nettir herşey, aklınız bile daha iyi çalışır.
1sen dedi ki…
ya okuyunca ne de çok şükretmem gerektiğini hatırladım diamandi..
bazen gün içinde de hissediyorum bu durumu; çalıştığım yerle alakalı ( bazı insanları görüyorum .. bilirsin, bahsetmiştim.)

Bu blogdaki popüler yayınlar

16...

iyi ki doğdum :)))

"adam" lık